artık soyleyecek cumlem yok vazgectım....

dönersen ıslık çal...

Düşleri en derine bırakıp, güneş serdim sabahlarıma.. Zamansız ve mevsimsiz bir sancıdan geldim, geceye inat ayışında saklı sırlar büyüttüm.. Bir ipek böceği kadar dik başlı artık yüreğim, hiç olmadığı kadar.. Gözlerimde zemheri çığlıklar, avucumda hep bi hüzün rengi.. Böyle bir şey işte gözlerimle yüreğim arasındaki o ince çelişki.. Altı üstü düşlerimin cebine yüreğimin ellerini koyarak yürüdüğüm yollar, kendini yazan senaryolar, kırk yaş üstü kahveler ve tek kişilik senaryolar şahit hangi gerçeğin, yalandan daha inandırıcı olduğuna.. Ama yine de bir şey var mevsim normallerinin üstünde yüreğime şiddetle yağan.. Bir yokluk sonrası ellerimden kırıp dökülen.. Yalandan dolandan öte, vuran ve kıran.. Her neyse..

“dönersen ıslık çal
geldim deme ben anlarım
geldiğini bi tek ben anlayim

dönersen ıslık çal
postacı kapıyı iki kere çalar
sen de geldiysen üç kere vur


www.dikenlitel.com

kahrolası ben

Kahrolası Ben..
Yazar hüzünbaz
Cumartesi, 07 Nisan 2007
yazara ait web sitesi:www.huzunbaz.com


Adını andım,
yastığım kanadı.
Serzeniş yüklü bulutlar üzerime ağlarken
bakmaya kıyamadım bu gidişe,
ben sensizleştim böyle bir bitişle..

Az gittim uz gittim diye başlayan yürüyüşlerdeyim şimdi.
Bilmediğim soruların cevaplarında olmayacaksın artık..
Gözlerinin ardındaki masalın ikimizi de aştığı susuşlarda
gerçekleri yakmakta hala usta mısın?
Ve,
güven duygusunu gömen ben,
kahrolası ben,
utanmadan
hala seni seviyorum...